چرا نظام در ایران دشمن اینترنت است؟

درتاریخ معاصر ایران دو تحول دارای بیشترین آثار و تبعات سیاسی اجتماعی و فرهنگی بوده‌اند. اولی انقلاب مشروطه و دومی انقلاب اسلامی. اما بنظرمیرسد که آثار و تبعاتی که اینترنت و فضای مجازی در ایران بوجود آورده بسرعت ازهر دو این انقلابها پیشی گرفته.

از سپهر مدرنیته تا بامروز،اطلاع رسانی درایران در انحصار حکومتها بوده. نه انقلاب مشروطه و نه انقلاب اسلامی نتوانستند تغییری دراین راستا بوجود آورند. حکومتها در ایران، چه قبل وچه بعد ازانقلاب، صرفاً آنچه را که خود مصلحت تشخیص میداده اند دراختیار مردم قرار میدهند. دانش وآگاهی ایرانیان ازجهان و بالاخص میهنِ خودشان محدود و منحصر میشده به آنچه که حکومت همواره تشخیص میداده.

اما فضای مجازی برای نخستین بار درایران انحصار حکومتی در اطلاع رسانی را به چالش کشیده.کارِ سِترگی که دو انقلاب مشروطه واسلامی نتوانستند انجام دهند. و این دردوسر و مصیبت بزرگی برای حکومت شده. حکومت همواره از صدا و سیما،یا سایر تریبونهایی که انحصار آنها هم همچون صدا و سیما دراختیارش بوده، فقط مطالبی که در چارچوب ایدئولوژی خودش بوده را بمردم القاء میکرده. اماحالا جدای از مصیبت شبکه های فارسی زبان، با زلزله قوی تری بنام فضای مجازی روبرو شده که صداو سیما و سایر تریبونهای حکومتی را عملا به حاشیه رانده و بی اعتبارساخته. کِشیده عنابستانی،فایل صوتی فرماندهان سپاه و برکناری چند ساعته فرماندار رفسنجان، قدرت فضای مجازی را بنمایش گذاردند. اما این قدرت درعین حال نگرانیهای جدی هم در حاکمیت بوجود آورده.

صد البته که درکشورهای دیگر فضای مجازی بحرانی برای حاکمیت های شان بوجود نیاورده. چون درآن کشورها اطلاع رسانی همچون ایران فقط در انحصار حکومتها نبوده. اما درایران که هیچ رقیب دیگری برای حاکمیت نبوده، فضای مجازی حالا بدل به یک رقیب جدی شده و انحصار حکومتی در اطلاع‌ رسانی را به چالش کشیده. بنابراین میتوان فهمید که چرا حاکمیت در ایران این همه مکدر و خشمگین از فضای مجازی شده و مصمم است که تا آنجا که میتواند پروبال آنرا شکسته و محدود سازد.

درایران فقط اطلاع‌رسانی در انحصار حکومت نبوده. اقتصاد هم درانحصار حکومت قراردارد.فضای مجازی برای نخستین بار به بخش خصوصی هم اجازه داده که مستقل از حکومت حیات پیدا کند که این هم چندان خوشایند نظام نیست.