یک مملکت و دو دنیا | تضاد های آرمانی جمهوری اسلامی

یکی از شگفتی‌های عجیب ج.ا، «ودنیایی بودن آن است. یک دنیای رویایی و آرمانی، که مسئولین در آن به‌سر می‌برند و یک دنیای حقیقی، که مردم در آن زندگی می‌کنند. در دنیای اول وضع همه مردم خوب و آمار ها مثبت و همه سینه چاک نظام اند اما در دنیای واقعی همه مخالف نظام و بدبخت و شکست خورده اند

دنیای اول، یک مدینۀ فاضلۀ باشکوه و رویایی است؛ سرشار از پارادایم‌ها، شعارهای پرطمطراق، آرمان‌ها و خواب و خیال‌های بزرگ. درحالی‌که دنیای دوم، دنیایی تلخ، اما در عوض، حقیقی. دنیای اول، سرشار از برابری، مساوات، نبود ظلم، مردمسالاری و رفاه. دنیای دوم، گرانی، بیکاری، تورم، نابرابری و ناامیدی.

دیروز در دانشگاه «شهید بهشتی»، آقای رئیس‌جمهور در پیامی به «پنجمین اجلاس ملی کرسی‌های نظریه‌پردازی، نقد و مناظره»؛ و «نخستین اجلاس سرآمدان آموزشی کشور» در دنیای رویایی مسئولین، سخن از کرسی‌های آزاداندیشی، حق اندیشیدن و سایر رویاها نمودند. درحالی‌که در دنیای واقعیت، حراست دانشگاه تهران از بالای سر همۀ قوانین و مقررات، یک استاد تمام این دانشگاه را با ۳۰ سال سابقۀ تدریس، و درحالی‌که دانشکدۀ حقوق برای وی تقاضای «استاد ممتازی» نموده، با یک تلفن ممنوع‌التدریس می‌کند؛ آب هم از آب تکان نمیخورد. کِاَنَّهُ آن واقعه در گینۀ بیسائو اتفاق افتاده. آقای رئیس‌جمهور در دنیای رویایی خودشان سخن از کرامت اندیشه در دانشگاه می‌نمایند، درحالی‌که در دنیای واقعیت، حراست دانشگاه علامه سر دانشجو را به‌دیوار می‌کوبد و با دانشجویان دختران دانشگاه هنر آن‌گونه برخورد می‌شود.

کشتی انقلاب ۵۷ در دنیای واقعیت برای نسل‌های بعد از انقلاب (و حتی بسیاری از خود آنان که انقلاب کردند) همچون کشتی تایتانیک غرق شده، اما مسئولین در دنیای رویایی خودشان در تدارک «گام دوم انقلاب» هستند. در دنیای حقیقی، از هر سه ازدواج، یکی منجر به طلاق می‌شود؛ سن ازدواج به‌نحو باورنکردنی بالا رفته و ازدواج سفید سکۀ رایج شده، اما مسئولین در دنیای رویاهای‌شان به‌دنبال پیاده‌کردن «سبک زندگی ایرانی-اسلامی» هستند. در دنیای حقیقی، بواسطۀ حجم انبوهی از مشکلات اقتصادی، سیاسی و اجتماعی، فرزندآوری روزبه‌روز کمتر می‌شود و رشد جمعیت به‌شدت پایین آمده؛ در عوض، مسئولین در دنیای خیالی خودشان به‌دنبال ایجاد «وزارتخانۀ خانواده» و بالابردن نرخ فرزندآوری هستند. در دنیای واقعی، کشور دارد منظماً به بحران بی‌آبی نزدیک‌تر و نزدیک‌تر می‌شود. اما مسئولین در دنیای رویاهای خودشان، به‌فکر صدور انقلاب، دستاوردهای هسته‌ای و پیشرفت‌های تسلیحاتی هستند.

کدام دنیا واقعیت دارد؟ دنیای رویاهایی که مسئولین ما در آن به‌سر می‌برند، یا دنیای واقعیت‌هایی که آن ۸۵ میلیون در آن زندگی می‌کنند؟