پلاستيک ها

در چند سال اخير كاربرد پلاستيک ها به شدت افزايش يافته است. يكي از انگيزه هاي اوليه براي بدست آوردن اين مواد جايگزيني توپهاي عاجي بيليارد بوسيله يک ماده ارزانتر بود.
 پلاستيک ها توسط ريختن در قالب ، فرم دادن ، اكستروژن و نورد توليد مي شود و به صورت قطعات توپر ، روكش ، پوشش ، اسفنج ، الياف و لايه هاي نازک وجود دارند. پلاستيک ها مواد آلي با وزن مولكولي بالا هستند كه مي توانند به شكل هاي مختلف در آيند. بعضي از آن ها به صورت طبيعي يافت مي شوند ولي اكثر آنها به صورت مصنوعي به دست مي آيند.
بطور كلي پلاستيک ها در مقايسه با فلزات و آلياژها خيلي ضعيف تر ، نرم تر ، مقاوم تر در برابر يون هاي كلر و اسيد كلريدريک ، مقاومت كمتر در برابر يون هاي اكسيد كننده مثل اسيد نيتريک ، مقاومت كمتر در برابر حلال ها و داراي محدوديت حرارتي پايين تر مي باشد. خزش در درجه حرارت هاي محيط يا سيلان سرد از نقطه ضعف هاي  پلاستيک ها به ويژه ترموپلاست ها مي باشد.

 

ترموست ها و ترموپلاست ها :

ترموپلاست ها (گرما نرم) با افزايش درجه حرارت نرم مي شوند و موقعي كه سرد مي شوند به سختي اوليه باز مي گردند. اكثر آن ها را مي توان ذوب نمود.
ترموست ها (گرما سخت) با افزايش درجه حرارت سخت مي شوند و با سرد شدن سختي خود را حفظ مي كنند و با حرارت دادن تحت فشار شكل مي گيرند و تغيير شكل مجدد آنها ممكن نيست.
خواص پلاستيك ها را مي توان با افزودن مواد نرم كننده ، سخت كننده و فيلر بطور قابل ملاحظه اي تغيير داد. پلاستيك ها مانند فلزات خورده نمي شوند.

 

ترمو پلاست ها:

? فلورو كربنها:
تفلون و كل اف و فلورو كربن ها فلزات نجيب پلاستيك ها هستند به اين معني كه تقريبا در تمام محيط هاي خورنده تا دماي ??? درجه فارنهايت مقاوم هستند. اين ها از كربن و فلور ساخته شده اند اولين تترا فلوراتيلن توسط دوپنت توليد شد و تفلون نام گرفت. تفلون علاوه بر مقاومت خوردگي ، داراي ضريب اصطكاک كمي است كه مي تواند مانند يک روغن كار سطح فلزاتي كه بر روي هم سايش دارند از خورده شدن در اثر اصطكاک (خوردگي فيزيكي) محافظت كند.

1- پلي ونيل كلرايد   pvc
اين ماده اساسا سخت است ولي با اضافه كردن مواد نرم كننده و وينيل استات ميتوان آنرا نرم نمود. كاربرد اين ماده در لوله ها و اتصالات ، دودكش ها ، هواكش ها، مخازن و روكش ها مي باشد.

2 - پلي پروپيلن  pp
پلي پروپيلن ، پرو فاكس و اسكان براي اولين بار در ايتاليا به وجود آمدند و داراي مقاومت حرارتي و خوردگي بهتري نسبت به پلي اتيل بوده و همچنين از آن سخت تر هستند. براي ساخت والو ها ، بطري هايي كه توسط حرارت استريل مي شوند و لوله ها و اتصالات به كار مي رود.

 

ترموست ها:

? سيليكونها :
سيليكونها داراي مقاومت حرارتي بسيار خوبي هستند. خواص مكانيكي با تغيير درجه حرارت تغيير كمي مي كند. يكي از مواد تشكيل دهنده اين ماده سيليسيم است كه ديگر پلاستيك ها چنين نيستند. سيليكونها بعنوان تركيبات قالب گيري ، رزينهاي ورقه اي و بعنوان عايق در موتورهاي برقي استفاده مي شود اما مقاومت آنها در مقابل مواد شيميايي كم است.

? پلي استرها :
 پلاستيك هاي پلي استر ، داكرون ، ديپلون و ويبرين داراي مقاومت خوردگي شيميايي ضعيفي هستند. مورد استفاده اصلي پلي استر ها در كامپوزيت ها بصورت الياف مي باشد. مثلا كامپوزيت پلي استر تقويت شده و شيشه داراي چنان مقاومتي مي شود كه در بدنه اتومبيل و قايق مورد استفاده مي گردد.

? فنوليكها :
مواد فنوليكي (باكليت) ، دارز ، رزينوكس از قديمي ترين و معروفترين پلاستيك ها هستند. اين مواد عمدتا بر اساس فنول فرم آلدئيدها هستند. كاربردهاي آن عبارتند از : بدنه راديو ، تلفن ، پريز ، پمپ ، سر دلكو و غلطک ها.

برچسب ها :پلاستيک ، اکستروژن ،ترموست ، ترموپلاست ،پلي وينيل کلرايد ، PVC ، پلي پروپيلن ، PP ، كاربرد پلاستيک ها،خواص پلاستيك ها،خط توليد پلاستيک،انواع محصولات پلاستيکي، كاربرد پلاستيک ها|خواص پلاستيك ها|خط توليد پلاستيک|انواع محصولات پلاستيکي