| | |
به نام خداوند رحمتگر مهربان | | بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِيمِ |
بخوان به نام پروردگارت كه آفريد (۱) | | اقْرَأْ بِاسْمِ رَبِّكَ الَّذِي خَلَقَ ﴿۱﴾ |
انسان را از علق آفريد (۲) | | خَلَقَ الْإِنْسَانَ مِنْ عَلَقٍ ﴿۲﴾ |
بخوان و پروردگار تو كريمترين [كريمان] است (۳) | | اقْرَأْ وَرَبُّكَ الْأَكْرَمُ ﴿۳﴾ |
همان كس كه به وسيله قلم آموخت (۴) | | الَّذِي عَلَّمَ بِالْقَلَمِ ﴿۴﴾ |
آنچه را كه انسان نمىدانست [بتدريج به او] آموخت (۵) | | عَلَّمَ الْإِنْسَانَ مَا لَمْ يَعْلَمْ ﴿۵﴾ |
حقا كه انسان سركشى مىكند (۶) | | كَلَّا إِنَّ الْإِنْسَانَ لَيَطْغَى ﴿۶﴾ |
همين كه خود را بىنياز پندارد (۷) | | أَنْ رَآهُ اسْتَغْنَى ﴿۷﴾ |
در حقيقت بازگشت به سوى پروردگار توست (۸) | | إِنَّ إِلَى رَبِّكَ الرُّجْعَى ﴿۸﴾ |
آيا ديدى آن كس را كه باز مىداشت (۹) | | أَرَأَيْتَ الَّذِي يَنْهَى ﴿۹﴾ |
بندهاى را آنگاه كه نماز مىگزارد (۱۰) | | عَبْدًا إِذَا صَلَّى ﴿۱۰﴾ |
چه پندارى اگر او بر هدايت باشد (۱۱) | | أَرَأَيْتَ إِنْ كَانَ عَلَى الْهُدَى ﴿۱۱﴾ |
يا به پرهيزگارى وادارد [براى او بهتر نيست] (۱۲) | | أَوْ أَمَرَ بِالتَّقْوَى ﴿۱۲﴾ |
[و باز] آيا چه پندارى [كه] اگر او به تكذيب پردازد و روى برگرداند [چه كيفرى در پيش دارد] (۱۳) | | أَرَأَيْتَ إِنْ كَذَّبَ وَتَوَلَّى ﴿۱۳﴾ |
مگر ندانسته كه خدا مىبيند (۱۴) | | أَلَمْ يَعْلَمْ بِأَنَّ اللَّهَ يَرَى ﴿۱۴﴾ |
زنهار اگر باز نايستد موى پيشانى [او] را سخت بگيريم (۱۵) | | كَلَّا لَئِنْ لَمْ يَنْتَهِ لَنَسْفَعًا بِالنَّاصِيَةِ ﴿۱۵﴾ |
[همان] موى پيشانى دروغزن گناهپيشه را (۱۶) | | نَاصِيَةٍ كَاذِبَةٍ خَاطِئَةٍ ﴿۱۶﴾ |
[بگو] تا گروه خود را بخواند (۱۷) | | فَلْيَدْعُ نَادِيَهُ ﴿۱۷﴾ |
بزودى آتشبانان را فرا خوانيم (۱۸) | | سَنَدْعُ الزَّبَانِيَةَ ﴿۱۸﴾ |
زنهار فرمانش مبر و سجده كن و خود را [به خدا] نزديك گردان (۱۹) | | كَلَّا لَا تُطِعْهُ وَاسْجُدْ وَاقْتَرِبْ ﴿۱۹﴾ |
